تبلیغات یکسانی دو روز زیان است
عشقم مدد رسید و به خیل ضرر زدم
هر روز - با تو بوسه و بی تو پیاله ای
نسبت به روز قبل یکی بیشتر زدم!
من نماندم وخورشید گر دمید وفردا شد
بوكن وببوس ازمن! صبح اگرگلی وا شد
پیش ازآن كه توفانی باخبر شود بشتاب!
درخبراگر گفتند:غنچه ای شكوفا شد
پشت این شب قطبی یك فلق نبود آری!
باحساب ساعت ها روز وشب مجزا شد
حاصل جنونی بود این كه گاه می بینی:
چتر بید مجنونی سایبان لیلا شد
**
مادر من وتو نیز بی خبر پرید ازخواب
زیر دست این بختك خواهر كه زیبا شد؟!
دست خونی اش را باز برده درگریبانش
ما هنوزمی جوییم كو یدی كه بیضا شد ؟!
روی میز صبحانه كوشراب كهنه؟كو؟!
روزنو شد و روزی نو نگشته یغما شد
***
نطفه ی مسیح این باردیر بسته شد هشدار!
هرطرف یهودایی نخل خشك صحرا شد
برتولّدی دیگر جان پناه امنی نیست
عا قبت مسیح ما در جنین یهودا شد
عاصم اسدی
(۴)
تا كركسی به سایه سیه پوشمان نكرد
این نعش راپیاده كس از دوشمان نكرد
آن لاشخور كه سایه ی شومش بلند باد!
چترش دراین كویر فرا موشمان نكرد
***
دریا هزارجوشد وخشكید وهرز رفت
دریاشدن دوباره هماغوشمان نكرد
ساحل شدیم ومد تمام شراب ها
چون جان رسید بر لب ومدهوشمان نكرد
كو؟كی؟كجاست؟اسب وسواری كه بگذرد
ازاین جهنمی كه سیاووشمان نكرد
***
تردست رابه مكر فراتر نشانه كن!
تا با كلاه شعبده خرگوشمان نكرد
عاصم اسدی
من نماندم وخورشید گر دمید وفردا شد
بوكن وببوس ازمن! صبح اگرگلی وا شد
پیش ازآن كه توفانی باخبر شود بشتاب!
درخبراگر گفتند:غنچه ای شكوفا شد
پشت این شب قطبی یك فلق نبود آری!
باحساب ساعت ها روز وشب مجزا شد
حاصل جنونی بود این كه گاه می بینی:
چتر بید مجنونی سایبان لیلا شد
**
مادر من وتو نیز بی خبر پرید ازخواب
زیر دست این بختك خواهر كه زیبا شد؟!
دست خونی اش را باز برده درگریبانش
ما هنوزمی جوییم كو یدی كه بیضا شد ؟!
روی میز صبحانه كوشراب كهنه؟كو؟!
روزنو شد و روزی نو نگشته یغما شد
***
نطفه ی مسیح این باردیر بسته شد هشدار!
هرطرف یهودایی نخل خشك صحرا شد
برتولّدی دیگر جان پناه امنی نیست
عا قبت مسیح ما در جنین یهودا شد
عاصم اسدی
(۴)
تا كركسی به سایه سیه پوشمان نكرد
این نعش راپیاده كس از دوشمان نكرد
آن لاشخور كه سایه ی شومش بلند باد!
چترش دراین كویر فرا موشمان نكرد
***
دریا هزارجوشد وخشكید وهرز رفت
دریاشدن دوباره هماغوشمان نكرد
ساحل شدیم ومد تمام شراب ها
چون جان رسید بر لب ومدهوشمان نكرد
كو؟كی؟كجاست؟اسب وسواری كه بگذرد
ازاین جهنمی كه سیاووشمان نكرد
***
تردست رابه مكر فراتر نشانه كن!
تا با كلاه شعبده خرگوشمان نكرد
عاصم اسدی
كسی از شهر نیامد به عزای من وتو
كسی از شهر نیامد به عزای من وتو
زاغ ها مرثیه خواندند برای من وتو
ما به سر سبزی خود دل خوش وغافل زان كه
گله ی دشت شده گرم چرای من وتو
عشق برخاست ودور سرمان چرخی زد
گیج شد عقربه ی قبله نمای من وتو
مسگران در هوس زرگری ازچار طرف
رخنه كردند به رؤیای طلای من وتو
دست هایی كه در آن سوی به رقص آمده اند
سرخ تر بود حناشان زحنای من وتو؟!
مابه اندازه ی هم گریه نكردیم مگر؟!
به تفاهم نرسیدند خدای من و تو
عا صم اسدی
شعر تركی
اییلمه دیم مگر گول درمك ایچین
قوناق قاباغینا گئتیرمك ایچین
نئییم واردیر ائویده گول دن ساوایی ؟
سا ن كی بئنوشه تك دؤز قیزی دؤز یوخ !
سانكی منیم كیمی سؤز ا وغلو سؤز یوخ !
بویندان ساوایی بئل دن ساوایی
اود گلیبسن اگر بئله جه یان كی...
سو گلیبسن اگر بئله جالان كی...
یئل گلیبسن اگر بئله دولان كی
هئچ نه اویناماسین تئل دن ساوایی
نه یاخشی كه گلدین ! گؤمان آزالدی
آزی مین مؤجوزه اومان آزالدی
ای ترسه مئسیحیم ! كی جان آزالدی
بیر كلمه بیلمه دین اؤل دن ساوایی
زنجان - شهریور 81
شعر فارسی
دریا عطش ندارد این جا نخواهد آمد
خواب است و خواب هایش بیداری صدف هاست
هرگز خسی به خواب دریا نخواهد آمد
***
ثشخیص اسم اعظم از اسم ها محال است
تنها اگر نیایی تنها نخواهد آمد
درعشق جزرو مدی ست اما رسیدنی نیست
تا ماه آ ب دریا بالا نخواهد آمد
***
نفرین باد پایش تا ما می آید اما
سارا نخواهد آمد سارا نخواهد آمد
زنجان - مهر 74
بیر باهاریاشادیم تقویم لركیمی
سنلن ای الیمدن اوزولمش پری
بیر باهاریاشادیم تقویم لركیمی
من سنی یئتیردیم گلجك یازا
قئشین سون گونونده بوراخدین منی
دؤستلارین آدریسی تئلفون نؤمرسی
اؤلن لركوسن لردفن اولدومنه
هله نؤروزگولویولا چیخمامش !
قالان لاركؤچدولرتزه تقویمه...
ایندی كؤهنه تقویم زامان دالیندان
یالواریب كئچمشه گئتیردی سنی
ایندی...گؤزیاشیلا ایسلات بارماغین
آغلیا آغلیا...واراقلا منی
عاصم اسدی
نبود آینه ای که تو را نشان ندهد
در آن ضیافت نابی که جز زیان ندهد
نبود حادثه ایّ و روان نشد خونی
که گاهواره ی طفل تو را تکان ندهد
خدا برای تو آن روز خلعتی می بافت
ز تار و پود غمی که به کس نشان ندهد
***
ز هر ستاره برآورد سر،کمانداری
بر آفتاب نشان چاره کو که جان ندهد؟!
بِهِل!که خون تو بالا رود که معجزه ای
به جز زمین تو،باران به آسمان ندهد
پر است جام فلق،ورنه زرد رویانند
اگر که خون تو سرخی به خاوران ندهد
ولی دریغ که خورشید اُنس عیسی(ع)را
به گوشوارگی گوش خون چکان ندهد
***
خوشا دلم! که زمین گیری مزار تو را
به بال های تمامِ فرشتگان ندهد
عاصم اسدی (زنجان)
دوستانی که در زمینه های هنری و ادبی فعالیت میکنند و مایل به تبادل لینک میباشند،در قسمت نظر ها اعلام کنند.
افشرده ی صد خم فشرده!
ای شیشه ی مهر و موم خورده!
ای شنبه فروش جمعه بازار!
گوی سبق از زمانه برده!
حجم گره!آبشار پیچك!
گیسوی بلند تاب خورده!
ماهی!پرنده!بال!باله!
دریابه كف!آسمان به گرده!
تكبیرمناره!بانگ ناقوس!
آتشكده!آتش فسرده!
تك برگ برنده!عشق!تك خال!
از هر چه قمارباز برده!
*
شالی!روح شمال! ری را!
ای جان جنوب!نخل!لیلا!
عاصم اسدی
پارو زنان رود یخبندان
طرحی از یك زندگی بو د آنچه بر یاران گذشت
آنچه بر پارو زنان رود یخبندان گذشت
ساحل گرمی به تور كس نخورد و گر رسید،
موكب كبریت و كاهی در شب باران گذشت
پیش تر رفتند از آن و سوختند و سوختند
رو به دریاهای جوشان بیش از این نتوان گذشت
جان كه سرد و گرمی اش تا گردش آبش كشید
گاه یخ بست و گه از تقطیر تابستان گذشت
*
با سرآغازی كه گم شد هم چنان وهم چنان ...
عصر تلخ جمعه ها از شنبه ی یاران گذشت
سوگواران در میان سوگواران كِل زدند
آرزو از روی نعش آرزو مندان گذشت
*
بازوانم دور از هم سوختند و ساختند
هر قطاری -بی من-از این ریل بی پایان گذشت
بی تو آمد هر قطاری با تو هم آمد اگر
از خیال اتنظار-این پیر سوزنبان-گذشت
عاصم اسدی
عاشق،جهنمی است و كیفر نمی شود
شیرازه بندها همه در باد می دوند
در چالشی عقیم كه دفتر نمی شود
مردن ز بوسه ای و تولد ز بوسه ای
هر بار با تو می شد و دیگر نمی شود
زین راستی امید گریزی نمانده است
چرخی بزن!كه جاده مدور نمی شود
*
ای نخ به نخ تنیده دلم را در عاشقی!
نقشی زدی كه هیچ مكرر نمی شود
هر آن قطاری از قلم ورنگ می رسد
آه! از ملاحتت كه مصور نمی شود
تا آن ملاحت است و نمك گیر می كند
عاشق جراحتی است كه بهتر نمی شود
سقای آبروی منی این منم كه باز
سیراب گشته شهر و لبم تر نمی شود
حیف از امید نامه بر پیر شهرمان
یك عمر نامه برد و كبوتر نمی شود
عاصم اسدی
آنچه بر پارو زنان رود یخبندان گذشت
ساحل گرمی به طور كس نخورد و گر رسید،
موكب كبریت و كاهی در شب باران گذشت
پیش تر رفتند از آن و سوختند و سوختند
رو به دریاهای جوشان بیش از این نتوان گذشت
جان كه سرد و گرمی اش تا گردش آبش كشید
گاه یخ بست و گه از تقطیر تابستان گذشت
*
با سرآغازی كه گم شد هم چنان وهم چنان ...
عصر تلخ جمعه ها از شنبه ی یاران گذشت
سوگواران در میان سوگواران كِل زدند
آرزو از روی نعش آرزو مندان گذشت
*
بازوانم دور از هم سوختند و ساختند
هر قطاری -بی من-از این ریل بی پایان گذشت
بی تو آمد هر قطاری با تو هم آمد اگر
از خیال اتنظار-این پیر سوزنبان-گذشت
عاصم اسدی
من فلسفه می خواندم درباغ كسی خندید!
من فلسفه می خواندم درباغ كسی خندید!
دستی كه مرا می چید ازلرزش من تر سید
او زمزمه گر می خواست من همهمه گر بودم
از همهمه ی سرشار ازوسوسه می ترسید
من ساكن خود بودم او جاری دوران ها
من سایه ی او بودم - جا مانده ی درتردید
***
دستی به زمین آمد آیینه به دورم چید
آن وقت كتابم را از زیر سرم دزدید
تا زمزمه ات كردم با لهجه ی هرمرغی
ازشاخه فرود آمد بر دور سرم چرخید
امروز ولی در دشت هرسنگ تو را می خواند
هرغنچه كه می دیدم با نام تو می خندید
خاشاك مرا بردی تا باطن دریا ها
تاجی به سرش كردی ازدانه ی مروارید
درپیله ی تنهایی بالغ شدو بالا رفت
پروانه ی محضی تا همسایگی خورشید
***
از تخت وكلاه جم بی بهره شدیم اما
آیینه ما كم نیست ازآینه ی " جمشید "
عاصم اسدی
سپیده بود كه شهنامه در بغل می رفت
سپیده بود كه شهنامه در بغل می رفت
حماسه ای كه به خونخواهی غزل می رفت
هزار چشمه پی اش از هزارنیلی پوش
به سوگواری آن شیشه ی عسل می رفت...
***
تمام شد همه ی جاده ها - هرآن چه كه بود -
كما نه می زد وبركوه بر كتل می رفت
سپس به رود زد و ماهیان خبردادند:
نهنگی از ابدیت سوی ازل می رفت
به گل نشست وزهر سوی نیش ونشتر بود
كه بر سرو تن آن بندی اجل می رفت
هنوز منتظرآب های شیرین بود
میان حلقه ی زهرابه ها كه حل می رفت
پسین حادثه باران گرفت ومی بارید
به طبل ها ودر آوازشان خلل می رفت
دگر نه سینه به سینه كه راز سر رفته
- هم او- دهن به دهن مثل یك مثل می رفت...
***
جهان دونیم شد از خون تو وظهری بود
از استوای زمین جوی یك جدل می رفت
عاصم اسدی